Η σολομώντεια οδός που επέλεξαν τόσο το Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΝΤ, όσο και ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης S&P στο δίλημμα της δοκιμαστικής εξόδου της Ελλάδας δεν ήταν, βέβαια, τυχαία. Ούτε ήταν τυχαίος ο συγχρονισμός τους.
Η Standard & Poor’s, άλλωστε, φαίνεται ότι ζύγισε μέχρι τέλους τα δεδομένα και προέβη στην ανακοίνωση για το σταθερό (Β-) πλην με θετική προοπτική αξιόχρεο της Ελλάδας σε απόσταση ασφαλείας από τις αποφάσεις του ΔΝΤ και τις πρώτες αντιδράσεις που προκάλεσε. Οι ώρες που μεσολάβησαν ανάμεσα στην απόφαση του ΔΝΤ για την επί της αρχής έγκριση Stand By συμφωνίας και στην ανακοίνωση της S&P ήταν αρκετές για να φανεί ότι η αυστηρή και δυσοίωνη αξιολόγηση του ΔΝΤ για το ελληνικό χρέος δεν αντέστρεψαν την αργή αλλά σταθερή αποκλιμάκωση των επιτοκίων των δεκαετών ομολόγων. Όπερ σημαίνει ότι, εκτός από την εν αναμονή χρηματοδότηση του ΔΝΤ και την επίσης εν αναμονή πιστοληπτική αναβάθμιση από την S&P, εν αναμονή βρίσκονται συγκεκριμένα επενδυτικά κεφάλαια πρόθυμα να αγοράσουν νέα ελληνικά ομόλογα. Ούτε το ΔΝΤ ούτε η S&P επρόκειτο να τους κόψουν την όρεξη.
Χωρίς προθεσμίες
Η σολομώντεια λύση που επέλεξε το ΔΝΤ, παρά τη βασική του εκτίμηση για το «εξαιρετικά μη βιώσιμο» ελληνικό χρέος, ήταν να μη θέσει συγκεκριμένη προθεσμία εντός της οποίας οι Ευρωπαίοι δανειστές πρέπει να συγκεκριμενοποιήσουν και να εφαρμόσουν τα μεσοπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του χρέους. Θεωρητικά, απώτατο όριο συμμόρφωσης είναι η 31/8/2018, οπότε ολοκληρώνεται η συμφωνία με εκταμίευση του δανείου των 1,6 δις. ευρώ ή ακυρώνεται. Η προσδοκία που διατυπώνει το ΔΝΤ είναι να υπάρξει συμφωνία για το χρέος «τους επόμενους μήνες», όπως αναφέρει η έκθεσή του. Αλλά, όπως επίσης ρητά αναφέρει, η απουσία συγκεκριμένης προθεσμίας επιλέχθηκε «ώστε να μην δημιουργηθούν προσδοκίες οι οποίες, αν δεν ικανοποιηθούν, θα οδηγήσουν σε προβλήματα στις αγορές». Εδώ κρύβεται η μισή «ευλογία» του ΔΝΤ σε μια ή περισσότερες εκδόσεις νέων ομολόγων από την επόμενη εβδομάδα μέχρι τους επόμενους μήνες και η ταυτόχρονη- χλιαρή, βεβαίως- παρότρυνση στα επενδυτικά κεφάλαια να τα αγοράσουν. Κατά κάποιο τρόπο το ΔΝΤ δηλώνει εγγυητής αυτής της απόπειρας: με τις δυο αξιολογήσεις που θα κάνει – τον Φεβρουάριο και τον Αύγουστο του 2018-θα είναι σε ετοιμότητα να δώσει τα κατάλληλα μηνύματα στις αγορές.
Περίπου το ίδιο λέει και η S&P. Ναι μεν διατηρεί σταθερή τη βαθμολογία Β- πλην για το αξιόχρεο της Ελλάδας, αλλά ταυτόχρονα προαναγγέλλει ότι εντός του προσεχούς 12μήνου υπάρχει πιθανότητα 33% να το αναβαθμίσει. Πρακτικά, ο τρόπος που η S&P αξιολογεί την εφαρμογή του τρίτου Μνημονίου από την ελληνική κυβέρνηση είναι σχεδόν ταυτόσημος με του ΔΝΤ, ίσως ένα «κλικ» θετικότερα και με σημαντικότερη διαφοροποίηση την εκτίμηση ότι οι ελληνικές συστημικές τράπεζες δεν θα χρειαστούν νέα ανακεφαλαιοποίηση.
Ισοζύγιο επικοινωνιακά θετικό
Το ισοζύγιο των ανακοινώσεων ΔΝΤ και S&P, αν και επί της ουσίας αρνητικό ως προς τα πολιτικά και μακροοικονομικά ρίσκα του προγράμματος, επικοινωνιακά είναι θετικό ως προς το μήνυμα που ήθελαν να εκπέμψουν στο ειδικό target group των κερδοσκοπικών funds που προτίθενται να επενδύσουν στο υπό σχεδιασμό δοκιμαστικό πενταετές ομόλογο. Πρακτικά δεν θα μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς .Οι τράπεζες Bank of America, Merrill Lynch, BNP Paribas, Citigroup, Deutsche Bank, Goldman Sachs και HSBC που φέρονται να έχουν αναλάβει τη διαχείριση του υπό έκδοση πενταετούς ομολόγου είναι πολύ ισχυρά μεγέθη στην παγκόσμια αγορά χρέους, ώστε να μείνουν ακάλυπτες. Και το ίδιο ισχύει για τράπεζες όπως η Barklays ή η UBS που εξωθούν την κυβέρνηση στο εγχείρημα της πρώιμης εξόδου στις αγορές. Το καρτέλ της αγοράς χρέους δεν ρισκάρει μόνο κύρος και αναλύσεις, αλλά και λεφτά.
